hans wilschut

Roerig en bewogen

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Fri, 25 Dec 2009 11:55:00 +0000

Het einde van het jaar nadert. De lucht is donkergrijs en J.S. Bach vult de kamer. De hoogtepunten van het jaar in beeld liggen op de bank. Nog kort geleden zwom ik in de oceaan bij Miami Beach en gisteren schaatste ik op een Hollandse ijsbaan. De tijden wisselen elkaar in rap tempo af, want volgende week verblijf ik in Beirut.
Terwijl de regen de sneeuw doet smelten contempleer ik over het afgelopen jaar. Een tijd van stilte die dit mogelijk maakt, het resultaat van de afgelopen week. Ik kijk terug op een roerig en bewogen jaar, soms leek het wat veel voor één mensenleven.

Waterwegen wegen

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Tue, 15 Dec 2009 11:58:00 +0000

Het is fijn om in deze laatste dagen van het jaar een kunstwerk van mijn hand te kunnen introduceren. Het is gemaakt voor Rijkswaterstaat in Goes, en gesitueert in een recentelijk gerenoveert regiokantoor. Op mijn website kunt u er meer over lezen en beelden ervan zien.
Aanstaande donderdag 17 december wordt het werk 'waterwegen wegen' opgeleverd tijdens de kerstborrel van Rijkswaterstaat. Dan zal ook het boekje (prachtig vormgegeven door 'de ontwerpers') dat bij deze opdracht verschijnt het daglicht zien. Iedereen is van harte welkom deze gelegenheid bij te wonen.

Everglades

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Mon, 07 Dec 2009 13:30:00 +0000

De stad uit via US1, een eindeloos langzame rit langs shoppingmalls en fastfoodketens. Tot turnpike Florida South, hier gaat het sneller. Nog zuidelijker spitst de tolweg, links richting the Keys, de eilanden groep die bij stormen als Andrew en Kantrina Florida’s eerste klappen opvingen en rechts de Everglades. ‘the rivers of grass’. In dit gebied varen de windboten door het moeras, zijn overal alligators te zien en verbergen smokkelaars hun cocaine op weg naar het goddeloze Miami. NOT!
De Everglades is het op drie na grootste natuurreservaat van de Verenigde Staten, bereikbaar via drie ingangen, net Kroller Muller, alleen het museum in het midden is vervangen door een visitors center waar boten kunnen worden gehuurd. De windboten zijn inmiddels taboe, ze zijn er nog wel, maar het wordt sterk afgeraden ze te varen vanwege het vernietigende effect op de natuur. Om het werkelijke natuurschoon te ervaren moet van de weg worden afgeweken, lopend door the swamps in wetsuits, varend in een kano of lopend over de paden die zijn aangelegd. Een alligator spotten is zo’n beetje het hoogst haalbare avontuur.
In een boom aan de overkant van de grote vijver zit een roze vogel op een tak. Het dier geniet van alle aandacht die het krijgt, want touristen hebben hem gespot. Een van hen zie ik later op een parkeerplaats, hij viel al op door zijn camouflage kleding. Maar nu staat hij demonstratief geleund tegen zijn 4wheel drive, zijn kilo’s wegend telelens die is meegespoten in de camouflage kleuren van zijn outfit bungelt achteloos langs zijn heup.

Metro

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sun, 06 Dec 2009 14:03:00 +0000

In downtown Miami vind ik een toegankelijk Metropolis. Er rijdt een onbemande metro in een cirkel. Die is goedkoop en de frequentie is groot. De metro rijdt over een verhoogde magneet baan, soms door gaten in gebouwen. Een foto die ik inmiddels heb gemaakt toont de fascade van een gebouw. Binnen is een parkeergarage en op een verdieping is een sleuf. Daarbinnen is een metrostation. Het is heel fascinerend te zien hoe deze stad met het gebrek aan ruimte omgaat.
Eerder op de avond fotografeerde ik vanaf een tallud. Overdag gespot en ’s avonds teruggevonden. Hier vanaf vind ik het perfecte standpunt en de juiste afstand boven het straat niveau. In New York zouden overal hekken staan om mensen hier weg te houden, maar hier in Miami is deze plek te bereiken. Tijdens de opname klimmen twee mannen omhoog. Eerst voelt het alsof ze naar mij toekomen, totdat ze twee meter onder mij onder het viaduct kruipen, ze zien mij niet eens. Hier blijkt later hun slaapplaats.

Borsten

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sun, 06 Dec 2009 04:28:00 +0000

Een van de beurzen in Miami is de Nada Art Fair. De venue is een hotel op de 69e straat van Palm Beach. Hier staan de wat jongere galeries in een prachtige ambiance bij elkaar. Het hotel is op zich een bezoek waard: op naar het dak!
In tegenstelling tot veel andere Amerikaanse steden is Miami heel toegankelijk, er is nauwelijks iemand die de weg verspert.
Op de bovenste etage van het hotel ontbreken de Penthouses, alles is nog in wording. Hotel attributen en bouwmaterialen staan er op geslagen. In een van de kamers een gezelschap paspoppen, volkomen aangepast aan de schoonheidsidealen van Miami.

Wynwood

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Fri, 04 Dec 2009 13:19:00 +0000

In de wijk Wynwood is de opening van Pulse-Art Miami. De wijk is ’s avonds niet de beste omgeving om als blanke naartoe te gaan. Maar tijdens de dag en het uur van de opening rijden de taxi’s af en aan om de beaumonde van America naar The Ice Palace te brengen. De valet parking maakt overuren, terwijl twee minuten verderop gewoon op straat kan worden parkeert, maar niemand die zich daaraan waagt uit angst voor de bad neighbourhood.
De sfeer van Pulse is aanzienlijk minder formeel en glamourus dan die op de Art Basel Miami, een betere sfeer om kunst in tegen te komen. Tijdens de opening worden muffins geserveert met Bacardi cocktails. Het is broeierig warm op deze zonnige dag.
In de middag keer ik terug naar Art Basel Miami. Hier was gisteren de opening, toen trok het toegestroomde publiek vooral mijn aandacht.
Bij een galerie-stand voltrekt zich een ‘Art Drama’. Het beeld op de grond -een omgevallen lantaren met daarnaast twee olie vlekken, uitgedrukt in glanzend verchroomd metaal- krijgt onverwachts een schaduw als iemand een fles wijn pal naast het kunstwerk kapot laat vallen. Onder verwoede pogingen van de galerist, om de wijn, de echte vlek, van het kunstwerk af te poetsen, versmelten de twee werkelijkheden met elkaar.

Miami

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Thu, 03 Dec 2009 14:02:00 +0000

Het hotel aan Indian Creek Drive ruikt naar chemisch schoonmaakmiddel. In Nederland was ik er al voor gewaarschuwd, zo ver strekt haar reputatie. Het interieur ziet er precies uit zoals het ruikt. Het tapijt vertoont sporen van koffers die er over heen hebben gereden. Een continue stroom auto's trekt aan het terras voorbij.
Rijdend over de boulevard van Miami beach waan ik mij in een soap serie. Op de hoek staat Dexter en even later word ik ingehaald door de cabriolet van dokter Troy. Aan lantarenpalen hangen aankondigingen van een Art Fairs. Zo'n 10 heb ik er nu al geteld, maar naar verluid zijn er minstens 18. De opening van de Pulse, waar mijn werk hangt, is straks om 10 uur. Met een brunch in plaats van een cocktail party.

Pulse

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Fri, 27 Nov 2009 09:33:00 +0000

Voor de reiziger onder u kondig ik graag voor u aan: Pulse Miami.
Mijn werk zal er te zien zijn in de stand van MK Galerie. De beurs begint op 3 december en duurt tot en met 6 december.
details over dit werk hier

Squash

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Wed, 25 Nov 2009 12:09:00 +0000

Laatst speelde ik squash met vriend Leon. We zijn aan elkaar gewaagd want we spelen beiden even slecht. Misschien was het de spierpijn van twee dagen geleden. De wil om de ander een loer te draaien is er en dat is wat squash zo leuk maakt, het positie-spel, het voortdurende bewustzijn van de plaats van de tegenspeler. We speelden maar vier rondes, wat aangeeft dat de rally's langer duren en dus het spel beter wordt. Maar publiek kan voorlopig maar beter bij ons wegblijven.
In het sportcentrum noemt men mij Hans Anders. Als ik daar tegen protesteer is het Hans Textiel. Mijn liefje noemde mij soms Hans Worst. Leon heeft van dit alles geen last. En eens Hans Anders is in de ogen van de Surinaamse uitbater voor altijd Hans Anders.

Pan Amsterdam

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sun, 22 Nov 2009 07:05:00 +0000

Vanaf vandaag tot en met 29 november is mijn werk te zien op de Pan Amsterdam.
MKgalerie staat er met een tiental andere galeries met moderne kunst tussen kunst van alle tijden. Neem opa en oma gerust mee op deze veelzijdige beurs.
details over dit werk hier.

Zwaar

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Fri, 20 Nov 2009 13:11:00 +0000

In het park ligt een man, zijn voeten raar krom, zijn gezicht in de modder. Ik vraag hem in het Engels of hij wil zitten op een bankje. Hij antwoord resoluut dat hij het graag wil. Ontzettend zwaar kan een dronken lichaam zijn. Nu pas zie ik zijn bebloede en verlopen gezicht. Ook zijn handen zijn geschaafd. Ik verzamel de blikjes bier nog voordat ik verder ga. "Tack" zegt hij, en werpt mij een besmeurd kushandje toe. Het is pas twaalf uur en dan al zo dronken van bier met hooguit 3,5 % alcohol.

Onbereikbaar

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Thu, 19 Nov 2009 16:11:00 +0000

‘In between worlds as a stage of being’.
Gisteren kwam het er echt van. Op weg naar Malmö met de rug naar Kopenhagen sloten zes auto’s voor ons slagbomen de zeebrug hermetisch af. Terwijl rugwinden de auto op en neer bewogen, ambulances en brandweerlieden met blauwe zwaailichten kleur en geluid gaven aan de grauwe en striemende regen, verbleven wij in onwetendheid. Pas na een halfuur werd het sein rechtsomkeer maken door de politie gegeven en kon al het verkeer weer terug naar Denemarken. Zweden zat er verder niet in op deze avond, als weggevaagd van de kaart.
Vanmorgen was het de auto die de reisvoortgang saboteerde. Onder het toeziend oog van een parkeerwacht -die zag zijn kans schoon een ticket uit te schrijven, ware het niet dat er nog passagiers in de auto aanwezig waren- rommelde en haperde het gehuurde gevaarte als een oude locomotief. Pas na 20 minuten startpogingen kwam de oude bak zwarte rook de lucht in blazend tot leven.
De eerste gedachte op weg naar Zweden was bij mij Ikea! Hier zit dan het hoofdkwartier van het meest imperialistische bedrijf op aarde. En hier in Zweden hebben zelfs de bordjes die de bochten van de wegen accentueren de kleuren blauw en geel.

Malmö

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sat, 14 Nov 2009 10:41:00 +0000

Deze week reis ik samen met buurman Paul van den Hout af naar Malmö. Een volle vrachtwagen aan beelden reist met ons mee als lading. De afgelopen weken zag ik een rijk oeuvre aan sculpturen in het atelier van mijn buurman ontstaan. Nu reizen de vreemde wezens uit zijn geest af naar de expositieruimte van Cirkulations Centralen. Waarschijnlijk rijden we zo door alle grensovergangen heen, maar denkbaar is dat een douanier de inhoud van onze lading wil bekijken. En stiekum ben ik best benieuwd naar hun reactie op een van Paul’s wonderlijke gedrochten.

Havenbedrijf

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Tue, 10 Nov 2009 12:44:00 +0000

Het afgelopen jaar heb ik gewerkt aan een kunstwerk voor de liftwachtruimtes van World Port Center in Rotterdam. Het kunstwerk ontsluit de private kant van de haven.
Eerder dit jaar werd een lichtbak als een pilot geinstalleerd. De lichtbak is uitgevoerd in aluminium en is scharnierend, zodat achterliggende deuren toegankelijk blijven. Gisteren presenteerde ik het resultaat van een jaar lang scouten en fotograferen in het havengebied. De komende maand worden acht nieuwe etages toegevoegd en in de loop van het volgende jaar volgen er steeds twee. Het geheel zal aan het eind van de zomer afgerond zijn.

Candy and a Currant Bun

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sun, 08 Nov 2009 18:50:00 +0000

Sliding

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sat, 07 Nov 2009 20:45:00 +0000

Een wandeling door het herfstige park terwijl de voetbal voor ons uit rolt, door mijn dochter in beweging gehouden. Het ruikt intens hier buiten, de kanaries in de kooien zingen opgewonden een lied als door de aanraking van het enige straalje zon op deze druilerige dag. Het gras is zeiknat, de gele bladeren bedekken de drassigheid. Daar komt ze aangerend, een ongecontroleerde beweging en boem! Het rode jasje en de blauwe jurk zijn op slag zwart van de modder. Tranen rollen over haar wangen en een kloppende knie verjaagd de pret van zojuist. Maar een mooie sliding was het, later geeft ze dat ook toe: “zag je mij gaan papa”!

Monografie

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Thu, 05 Nov 2009 13:05:00 +0000

In mei 2010 verschijnt een monografie over mijn werk. Dit zal zijn in een periode waarin verschillende tentoonstellingen samenvallen. De titel van het boek: 'Still Motion, lyric reflections on urbanism'. Deze week maakte vormgever Jan van Mechelen de cover voor de tweede keer. Het voordeel van het maken van een dummy is dat dan na maanden reflectie duidelijk wordt dat nog beter kan. Het boek wordt uitgegeven door uitgeverij 'd Jonge Hond.

Veiligheid

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Wed, 04 Nov 2009 13:04:00 +0000

Het veiligheidsbeleid van de energiecentrale op de Maasvlakte is zeer streng. Niemand mag zonder de instructiefilm te hebben gezien het terrein op. Zonder VGA training mag je zowiezo nergens lopen, alleen onder begeleiding. Begeleider Ronald legt in alle rust uit dat mijn verzoek toch wel enige haken en ogen in zich draagt. Het willen beklimmen van de oude schoorsteen is normaliter alleen voorbehouden aan gespecialiseerde bedrijven. Een alpinist zou mij het beste kunnen begeleiden, want wat moet er gebeuren als ik op 135 meter ben aangekomen en niet meer naar beneden durf. Het lijkt een grap maar Ronald meent het in alle ernst. Zelfs actievoerders als Greenpeace huren voor een illegale protestactie alpinisten in, verteld hij.

Ik stel voor om eerst maar eens naar het nabije dak te gaan. Daar vanaf kan ik beter inbeelden hoe het beeld vanuit de schoorsteen eruit zou kunnen zien.

Bij verlaten van het terrein staat bij de poort een kabouterachtige pop opgesteld, die mij in drie talen veiligheidsvoorschriften toespreekt, je zou het bijna niet serieus nemen.

P

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Tue, 03 Nov 2009 08:07:00 +0000

Rijdend van Den Bosch richting Rotterdam kom ik in een file bij Waalwijk. Het verkeer staat er totaal stil. Tijd voor een hoognodige plaspauze. In Oostenrijk strandde ik dit jaar ook al eens op een snelwegparkeerplaats in een uitvlucht uit de toen urenlang durende file.
Nu rijd ik een parkeerplaats op in het Brabantse, het is er opvallend druk met veel bestelauto’s. Blikken kijken op als ik voorbij rijd. Al snel loopt een dame langszij, die mij veelbetekenend aankijkt. Er is hier meer aan de hand in dit vreemde decor, de stilstaande snelweg op de achtergrond en opeens nog meer in zwart leer geklede dames om mijn auto heen. En opvallend veel mannen met petten en snorren die mij woest aankijken. Het is nog maar 7 uur ’s avonds en het kost mij grote moeite de gène de overwinnen en de auto te verlaten, om verderop bij een boom een plas te doen.

Efteling

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Mon, 02 Nov 2009 08:07:00 +0000

'De droomvlucht', wachttijd 45 minuten, 24 rijen met minstens 30 mensen. De knop moet mentaal om dit te kunnen meemaken. Mijn dochter was hier vorig jaar ook en wil dolgraag nogmaals. Zij kent de uitkomst van het wachten, maar vermaakt zich met koprollen over de dranghekjes. Aan het einde wacht een prachtig decor met elfjes en trollen, te zien vanuit een rollend karretje, zo weet zij al.
In de wachtrij staat ook Andre Rouvoets, keurige man, blauwe outdoor jas, rode rugzak om. Steeds bij het passeren van de hoek kijken we elkaar aan en lezen elkaars blik. Weinig doorstroom so far, tja, wat voor keus hebben we eigenlijk. We zijn als vee, maar dan denkend. En terwijl ik dit schrijf en opkijk inspecteert Rouvoets diep in gedachten zijn schoenen. Eigenlijk wil ik iets tegen hem zeggen, iets wat ik meestal denk over zijn partij. Maar ik blijf stil en samen accepteren we ons lot.

Nick Drake

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sat, 31 Oct 2009 22:36:00 +0000

Een goede cover overstijgt het orgineel, waarom er anders aan beginnen? En de geest van de orginele maker giert erin voort.(koptelefoon aanbevolen)!

Dark Art

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Fri, 30 Oct 2009 17:42:00 +0000

Twee keer in korte tijd Zach Hill, een drummer, die ook kunstenaar is. Ach, soms weet ik niet wat te schrijven, dan maar iets moois.

Snor

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Wed, 28 Oct 2009 10:56:00 +0000

Iedereen kent hem, Piet Snor. Zijn naam zegt het al, zijn krullende snor kenmerkt zijn imago, geel van de rook, maar imposanter dan die van Ted de Braak. Bloemen verkoopt hij op de markt, 'dat zit wel snor' is zijn devies. Maar nooit is mij opgevallen dat zijn bloemen ook werkelijk langer staan.
Op het Overtoomse Veld in Amsterdam staat de stal van Jan Bloem, een veel logischere naam voor een bloemist. Op zijn stand prijkt de slogan 'huur een verhuislift'. En ik ken ook een bakker Poot. Brood haal je bij Poot!

Vondelpark

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Tue, 27 Oct 2009 15:45:00 +0000

Ik rijd door het Vondelpark op weg naar mijn afspraak. Tijd over geeft een rijk gevoel. Langzaam wandelt een oude vrouw met een winkelwagen voor mij op het modderige pad. Ze zingt Altijd is Kortjakje Ziek, maar dan zonder woorden. Ze herleeft haar kinderjaren. Het pad waarop ze loopt is glibberig, in het park wordt geleefd.
Vorige week liep ik door het Londense Hydepark over een onmetelijke vlakte. Het park werd goed gebruikt, heel anders weer dan het Rotterdamse Euromastpark. Daar kom je door deweeks nauwelijks iemand tegen.

Zach Hill

noreply@blogger.com (hans wilschut) — Sun, 25 Oct 2009 17:06:00 +0000

Echt balen dat ik dit niet gezien heb.