Lopende band

Op het vliegveld wachten de mensen op bagage. Passagiers staan op hetzelfde kluitje te staren naar het donkere gat. Bagage karretjes blokkeren de doorgang, de logica voorbij. Blikken zijn gericht op de band. Deze draait al een tijdje zonder bagage. Om de paar minuten komt de rugleuning van een stoel voorbij. Iemand heeft dit meubel verscheept, maar de rugleuning is niet opgehaald. Wie doet zoiets, een stoel verschepen? Wat is er zo bijzonder aan dit object, een herinnering, een collectors item?
Terug naar de bagageband. Er rinkelt een bel en de blikken verscherpen als de eerste bagage-stukken met een harde klap naar beneden vallen, met of zonder fragile sticker. Het voordeel van laat inchecken is de vroeg opdoemende bagage. Maar eerst komen de afwijkende vormen, een surfplank, een golftas en een schatkist. Dan verschijnt de rugleuning van de stoel weer, niemand neemt het mee, maar sommigen kijken ernaar, ieder een eigen verhaal verzuchtend.

Winterseizoen

In Amarcaõ de Pera ligt de boulevard er verlaten bij, delen van het straatdek zijn opgebroken. De rolluiken van de vele appartementen die het stadje telt zijn nagenoeg gesloten. Het winterseizoen wordt voor groot onderhoud benut, de toeristen zijn grotendeels verdwenen.
De voetbaltafels staan ongebruikt op het lege terras. Dit is een mooie tijd van het jaar, misschien wel het mooiste om in een toeristenoord te verblijven. De leegte, de melancholie, het stemmige en verandelijke weer, nooit een strakblauwe lucht maar wel iedere avond een spectaculaire zonsondergang.
Terwijl de zee haar onstuimige golven het verlaten strand op stuwt neem ik mij voor meer te schrijven voor deze site. Voor wie en waarom doet er niet meer toe. Er is rust in mij en daarmee opent zich een poort naar onbegrensde mogelijkheden.

Sevilla

Een donkere wolkenpartij hangt boven de stad Sevilla. De straten zijn goudgekleurd door de manderijnen- en sinaasappelbomen. Een enorme pracht en weldaad straalt de stad uit. Het gonst er van geschiedenis met de vele monumenten uit het Moorse tijdperk als prijkend bewijs. Het terrein waar ooit de world expo werd gehouden ligt er verlaten bij en delen zijn inmiddels prijs gegeven aan de sloophamer.
Als donkere wolken dichterbij komen reikt een dame uit naar de boom, haar elegante schoen gebogen in het zachte gras. Haar vriend is gezeten op een keramisch gedecoreerd bankje van dit oud Moorse parkje. Ik pluk een manderijn voor haar, zij kan er niet bij. Een moment later aanschouw ik de zuur weg trekkende gezichten als zij van de manderijn proeven. Bittersweet and sour zoals de liefde soms kan zijn.

Authentiek

In het Zeeuwse Yerseke spreekt men een eigen taal. Het visrestaurant ‘De Viskêête’ doet daar op het eerste gezicht als een snackbar aan, maar dankzij het uitzicht waan je je even in Normandië of Bretagne. De waren die worden verkocht zijn puur: kreeften, mosselen, oesters en verse vis. Alles zonder opsmuk.
“Wat kunnen Zeeuwse mosselen toch heerlijk zijn” zeg ik tegen de bediende. “Nee hoor, dat benne mosselen uit het Waddengebied”, vertelt ze mij. “Ok, hoe zit het dan met die mooie kreeften die ik daar zie”, vraag ik haar. "Oh, die zijn hier, omdat de Zeeuwse kreeften niet meer onder een bepaald gewicht mogen worden gevangen. De Zeeuwse kreeften blijken meer dan twee kilo en dat is te veel voor een persoon. Daarom verkopen we hier kreeften uit Canada, ongeveer 800 gram en precies een betaalbaar portie".
Goed, een espresso dan maar, en inderdaad, het kleine kopje lauwe zwarte koffie wordt in een noodtempo geserveerd, maar heeft weinig van doen met wat ik dacht te bestellen. Misschien is dat expres zo.
Ik blijf achter met de vraag: wat is zo leuk aan dit restaurant? Het uitzicht, de bediening, de sfeer, de plastic kozijnen..... Misschien hou ik wel van goedkope restaurants. Waar eerlijk voedsel wordt geserveerd alsof het exclusief is. Bijvoorkeur bij tl licht. Ok, het merendeel komt van de andere kant van de wereld. Bestaat een authentiek stukje Nederland eigenlijk nog wel?

Hondjes

Het bankje tegenover mijn huis ligt er verlaten bij. Er groeit mos onder van eenzaamheid. Het bankje wordt zelden gebruikt, het ligt te ver van het water. Iedereen wil uitzicht op de Maas en niet op een hek met fietsen.
Ik herinner mij een bankje aan de Coolhaven, bovenop de metro. Ooit kerfde ik hier vanuit het diepste van mijn hart de naam van een vrouw. De grond trilde. Ik was niet de enige met warme gedachten. Een oudere Iraanse man ontmoette er een Nederlandse vrouw van in de vijftig. Eerst stonden ze nog voor het bankje, toevallig. Daarna volgde het plaatsnemen en nog later schoven beide dichter naar elkaar toe. De honden heeft hen samengebracht. Meestal was de ontmoeting omstreeks 8 uur ’s avonds, weer of geen weer, een keer zelfs onder een paraplu. Op een donkere morgen in de vroege mist in december keken ze mistroostig uit over het water. Hun einde was genaderd. De honden wachten geduldig op het einde van het samenzijn. Ieder een kant van het bankje bewakend. Tussen de honden bleef al die tijd het ijskoud, steeds stoicijns de andere kant op kijkend. Wat moet een pinkinees ook met een golden retriever.

Johan Thom

Johan Thom, een goede vriend uit Johannesburg, opende onlangs zijn nieuwe website (geheel gemaakt in word press). Deze wil ik u niet onthouden. Het biedt naast een beperkte overview over zijn eigen werk ook een aardige inside in de kunstpraktijk van Zuid Afrika. Johan woont, werkt en studeert momenteel in London, England. Hij kan net als ik maar niet wennen aan het vroege donker worden en het voortdurend ontbreken van de zon. Als ik met hem skype lijkt het alsof er een vibrator naast hem ligt, maar het is de ventilator van zijn computer, zo legde hij me onlangs uit.
www.johanthom.com

Vinex

Het kan een uitdaging zijn om binnen niet voor de hand liggende situaties onderzoeks-opdrachten te doen. Dit komt binnen mijn praktijk soms voor en deze keer in Carnisselanden. Op zich heb ik weinig met deze wijk. Het is een vinexwijk van de ergste soort, alles is te netjes, alles is te af. Het enige boeiende aan de wijk is wat mij betreft te vinden in de gebieden waar nog wordt gebouwd, maar dat houdt spoedig op.
Parallel aan de tot standkoming van de wijk werd jaren geleden het kunstenplan ontwikkeld, genaamd ‘elastisch perspectief’. Een unieke situatie waarbij de ontwikkeling van beeldende kunst gelijk loopt met de opkomst van de woonwijk. Samen met Korrie Besems werd ik gevraagd visueel te reageren op de wijk, de inrichting, de kunstwerken, of de architectuur, kortom een ruime vraag. Op een nacht fotografeerde ik onthoofde jonge boompjes op een kinderspeelplaats. Een bijna macabere voorstelling binnen het op het eerste gezicht zo rustieke surburbia.