Windhoek

Het is een gure dag in de Rotterdams haven. Ik doe onderzoek voor een opdracht. Op het terrein van een grote container terminal, word ik rondgeleid door een beveiligingsman, zijn naam is Windhoek. Het is absoluut de meeste winderige plek die ik mij kan voorstellen en bij het verlaten van de auto slaat het portier mij een bloedneus. Op het werkveld rijden we een ronde. Windhoek handhaaft de wetten, die op dit terrein gelden. Die lijken op de wetten buiten het terrein. “Dit accepteer ik niet”, hoor ik Windhoek zeggen en we spurten vooruit om een vrachtwagen in te halen. Hij reed door rood op een van de afgelegen binnenwegen. Als Windhoek een echte politieagent was geweest zou hij het leven van velen behoorlijk zuur kunnen maken. Maar het valt mee als ik hem naar zijn benadering vraag. Lachend verklaart hij de chauffeur te hebben geadviseerd eerst in de spiegel te kijken, of er geen security achter je zit. Weer even later spurten we opnieuw met hoge snelheid het terrein over. Voor Windhoek gelden de wetten niet, hij handhaaft ze, maar staat er zelf boven. De poorten worden vergrendeld met een commando door de mobilofoon, het doelwit in een grijze personenwagen wordt tot stoppen gedwongen. Het is een ploegbaas, die zou beter moeten weten zegt Windhoek.

Vliegen

wingsuit base jumping from Ali on Vimeo.
Regelmatig heb ik de volgende droom. Ik neem een sprong en zwem de lucht in. Vervolgens zweef ik over de stad voortgestuwd door de wind. Zodra ik dreig te dalen zwem ik weer omhoog. Het vliegen gaat mij makkelijk af, de vraag in de droom is alleen waar te landen. De klap van neerkomen zonder parachute is in de droom moeilijk in te schatten en meestal zoek ik naar water. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar in dit filmpje komt vliegen wel heel dichtbij.

Ramp

Op Victoria Island, het meest welvarende schiereiland van Lagos stad, bevindt zich het Federal Palace Hotel. Het beste vervoer er naartoe blijkt de brommer. Het immer vast zittende verkeer blokkeert de gehele stad, maar de kamikaze stijl van de brommer-bestuurder staat garant voor snelle aan- en aftocht. Denk alleen niet aan een mogelijk ongeluk, want een ambulance zal nooit in de buurt van het ongeval kunnen komen.
Het Federal Palace Hotel was ooit de meest luxe plek om te verblijven, maar de laatste jaren is het sterk in verval geraakt. Het verzoek om op de hoogste verdieping een kamer te krijgen is misschien wat vreemd, maar hoe dichterbij het dak, des te beter. Pas later blijkt hoe vreemd, bijna de gehele verdieping is uitgebrand, met nog slechts één kamer intact. Vanaf hier is het slechts een trap omhoog naar het zo begeerde uitzicht op de entree van deze plek.
Er is enige spanning voelbaar bij het maken van deze opname, die uiteindelijk resulteert in het werk ‘Ramp’. Het is niet alleen de af en toe opkomende hoogtevrees, die de knieen doet trillen. Direct naast de percelen van het hotel bevind zich de Nigeriaanse landmacht. Één blik omhoog van de verkeerde persoon en de toekomst is gekeerd.
(details over dit werk hier)

File

Boven de snelweg naar Amsterdam hangt een dikke mist. Het maakt de bestuurders van auto’s zenuwachtig. Het omringende rijgedrag is op zijn zachts gezegd wispelturig te noemen. Het is ook nog glad en daar nadert alweer de volgende file. Hortend en stotend gaat het voort. Na 10 minuten wordt de reden waarom zichtbaar: een kettingbotsing aan de andere kant van de snelweg. Dat willen wij natuurlijk in detail zien, dus stoppen we met zijn allen naast de plek des onheils en begluren het trieste tafereel.
Enige tijd later wordt de snelweg verlaten voor koffie. Bij terugkomst op de A4 ligt de weg er verlaten bij. Er kan weer even snelheid worden gemaakt, heerlijk is dat. Totdat ik mij realiseer dat achter mij iets gebeurd moet zijn. Was ik daarnet nog omringt door een file, nu rijden er slechts 5 auto’s om mij heen. Er moet een ongeluk zijn gebeurd, een verschrikkelijke ravage zijn ontstaan. Ik ben hieraan ontsnapt en vijf minuten later had ik hier misschien midden in gezeten. Ondertussen breekt de zon door in de flauwe mist. Een broeierig gouden lichtstraal kleurt het landschap diep oranje.
Op de terugweg opnieuw in de file. Langzij scheren brandweer, ziekenauto’s en politie in een hoog tempo over de vluchtstrook. In de lucht nadert een trauma-helicopter en markeert de plek des onheils.
Vandaag is een ongelukkige dag voor veel mensen.

Slot

De deur van mijn atelier wil niet open, een van de sloten is geblokkeerd. De sleutel past niet meer, zeg maar. Of een veer in het slot is gesprongen. Het slot is op zich niet eens zo oud, hoogstens drie jaar. Terwijl het alarm aan de binnenkant van de deur loeit en de beveiligingsdienst me horendol belt, beraad ik mij.
Hoe is dat eigenlijk geregeld? Om mensen buiten te houden van private percelen zijn sloten toch in eerste instantie uitgevonden? Zij geven de suggestie van veiligheid. Bovendien garandeert een slot dat degene die wèl een sleutel heeft, altijd kan rekenen op toegang. Vandaag is door een malfunctie deze toegang voor mij onmogelijk. Het slot heeft mij afgewezen, iedereen die mij helpt binnen te komen evenzeer. Ik begrijp dat de fabrikant van het slot niet kan garanderen dat indringers buiten blijven. Er zijn teveel inventieve lieden slimmer dan een slot. Maar omgedraaid, een slot hoort toch garant te staan voor toegang?
Ondertussen wordt geprobeert met schroevedraaiers, hamers, olie en tenslotte een koevoet de toegang tot mijn atelier te heroveren.

Griep

Een griep is als een schim die voorbij komt en weer gaat. Het duurde een week en hield mij zowaar drie dagen in bed. Daar droomde ik bezwerende dromen. Over karrenwielen die met de hand moesten worden rondgedraaid tegen de berg op. Een lichte metafoor voor de zwaarte van mijn gemoed, want ziekzijn is niet aan mij besteed, ik word er ziek van. Na het bed volgt meestal rugpijn van het op bed liggen.
Ooit lag ik ik met longontsteking in de woestijnstad Douz. Het was een zware tijd en de dromen waren ook toen afspiegelingen van het lijden. Het was de week dat Freddy Mercury stierf, toen ik droomde tinnen lepeltjes uit te kotsen. Om mijn bed stonden dorpelingen het wereldwonder te aanschouwen.
Mijn laatste droom is uit een recenter verleden en mijn jas ruikt er nog naar. Het was oud en nieuw in de stad Abufeira. Op een podium aan het strand speelde UB40 en bij de wisseling van het jaar spoot de menigte honderden flessen champagne de lucht in. Alles daalde neer op de menigte, terwijl een groot vuurwerk begon. Daarna doken de plaatselijke helden de nachtelijke zee in. Deze droom is waar, ook herinneringen kunnen dromen zijn.

Schaatsen

Twaalf jaar geleden moet het zijn geweest dat ik voor het laatst op de bevroren Kralingse Plas stond. Het was avond, het ijs oogde gitzwart en er een schuurde een keiharde koude wind langs mijn gezicht. Mijn schaatsen waren gloednieuw en op advies van de schaatsenverkoper schaatste ik zonder sokken.
Nu schaats ik opnieuw op de plas, mijn voeten lijken gegroeid, het ijs is bobbelig, maar in het midden perfect glad. Het Hollandse tafereel op deze zachte heldere en zonnige dag doet denken aan oude schilderijen van welleer. Met mij schaatst half Nederland en de pret is groot. Het verbaast mij altijd hoe snel iedereen het schaatsen weer oppikt alsof het gisteren was dat de laatste keer over het ijs werd bewogen.
Op een eilandje in een boom zit een aalsgolver. Zijn snavel half open en de vleugels gespreid. Nadere inspectie leert dat de vogel zit vast gevroren op de tak, de kou is hem te veel geworden. Een stukje natuurhorror in een setting van familieplezier.