Miami

Het hotel aan Indian Creek Drive ruikt naar chemisch schoonmaakmiddel. In Nederland was ik er al voor gewaarschuwd, zo ver strekt haar reputatie. Het interieur ziet er precies uit zoals het ruikt. Het tapijt vertoont sporen van koffers die er over heen hebben gereden. Een continue stroom auto's trekt aan het terras voorbij.
Rijdend over de boulevard van Miami beach waan ik mij in een soap serie. Op de hoek staat Dexter en even later word ik ingehaald door de cabriolet van dokter Troy. Aan lantarenpalen hangen aankondigingen van een Art Fairs. Zo'n 10 heb ik er nu al geteld, maar naar verluid zijn er minstens 18. De opening van de Pulse, waar mijn werk hangt, is straks om 10 uur. Met een brunch in plaats van een cocktail party.

Pulse

Voor de reiziger onder u kondig ik graag voor u aan: Pulse Miami.
Mijn werk zal er te zien zijn in de stand van MK Galerie. De beurs begint op 3 december en duurt tot en met 6 december.
details over dit werk hier

Squash

Laatst speelde ik squash met vriend Leon. We zijn aan elkaar gewaagd want we spelen beiden even slecht. Misschien was het de spierpijn van twee dagen geleden. De wil om de ander een loer te draaien is er en dat is wat squash zo leuk maakt, het positie-spel, het voortdurende bewustzijn van de plaats van de tegenspeler. We speelden maar vier rondes, wat aangeeft dat de rally's langer duren en dus het spel beter wordt. Maar publiek kan voorlopig maar beter bij ons wegblijven.
In het sportcentrum noemt men mij Hans Anders. Als ik daar tegen protesteer is het Hans Textiel. Mijn liefje noemde mij soms Hans Worst. Leon heeft van dit alles geen last. En eens Hans Anders is in de ogen van de Surinaamse uitbater voor altijd Hans Anders.

Pan Amsterdam

Vanaf vandaag tot en met 29 november is mijn werk te zien op de Pan Amsterdam.
MKgalerie staat er met een tiental andere galeries met moderne kunst tussen kunst van alle tijden. Neem opa en oma gerust mee op deze veelzijdige beurs.
details over dit werk hier.

Zwaar

In het park ligt een man, zijn voeten raar krom, zijn gezicht in de modder. Ik vraag hem in het Engels of hij wil zitten op een bankje. Hij antwoord resoluut dat hij het graag wil. Ontzettend zwaar kan een dronken lichaam zijn. Nu pas zie ik zijn bebloede en verlopen gezicht. Ook zijn handen zijn geschaafd. Ik verzamel de blikjes bier nog voordat ik verder ga. "Tack" zegt hij, en werpt mij een besmeurd kushandje toe. Het is pas twaalf uur en dan al zo dronken van bier met hooguit 3,5 % alcohol.

Onbereikbaar

‘In between worlds as a stage of being’.
Gisteren kwam het er echt van. Op weg naar Malmö met de rug naar Kopenhagen sloten zes auto’s voor ons slagbomen de zeebrug hermetisch af. Terwijl rugwinden de auto op en neer bewogen, ambulances en brandweerlieden met blauwe zwaailichten kleur en geluid gaven aan de grauwe en striemende regen, verbleven wij in onwetendheid. Pas na een halfuur werd het sein rechtsomkeer maken door de politie gegeven en kon al het verkeer weer terug naar Denemarken. Zweden zat er verder niet in op deze avond, als weggevaagd van de kaart.
Vanmorgen was het de auto die de reisvoortgang saboteerde. Onder het toeziend oog van een parkeerwacht -die zag zijn kans schoon een ticket uit te schrijven, ware het niet dat er nog passagiers in de auto aanwezig waren- rommelde en haperde het gehuurde gevaarte als een oude locomotief. Pas na 20 minuten startpogingen kwam de oude bak zwarte rook de lucht in blazend tot leven.
De eerste gedachte op weg naar Zweden was bij mij Ikea! Hier zit dan het hoofdkwartier van het meest imperialistische bedrijf op aarde. En hier in Zweden hebben zelfs de bordjes die de bochten van de wegen accentueren de kleuren blauw en geel.

Malmö

Deze week reis ik samen met buurman Paul van den Hout af naar Malmö. Een volle vrachtwagen aan beelden reist met ons mee als lading. De afgelopen weken zag ik een rijk oeuvre aan sculpturen in het atelier van mijn buurman ontstaan. Nu reizen de vreemde wezens uit zijn geest af naar de expositieruimte van Cirkulations Centralen. Waarschijnlijk rijden we zo door alle grensovergangen heen, maar denkbaar is dat een douanier de inhoud van onze lading wil bekijken. En stiekum ben ik best benieuwd naar hun reactie op een van Paul’s wonderlijke gedrochten.